Gemilerin kulacında saklı olan ayrılık
Giden bilmez kalanın ateşinden su ılık
Tüylerini dökerse saklayan kalanlardı
Ve o hüzünle beslenir artık uçan her martı
Ya sarartır sayfayı kitabın arasında
Ya kanatır satırı aynı tüyün ucunda
Hem gördü Allah hem de benden dinledi
Bakıyor avaz avaz tüylerin taneleri
Uzun yürür geceler kimisinin bağrında
Tüyün nasibi bekler bu dizenin başında
Kalana ne çok benzer bekleyenin ahvali
Üflemekten nefesi biten rüzgarın hali
Filiz vermeyen tohuma bağlanırken matem
Kaktüsün dikenine takılıyor acelem
Kuşlar konuyor tek tek akşamın ahengine
Kader pek iyi bilir suç almayı üstüne
Göremediğim kuşların, geçip fidan derdinden
İnce sessiz çiğlığı sızıyor perdemizden
Yerden toplarken yüzümden bin parçayı
Birleştirip beklerim beyaz bir kahkahayı
Uçma artık camıma, tüyün sana emanet
Rızkını O’ndan ara bana yalnız selam et
Kanadından son düşen vedadan bir kelamdı
Kalp nasibe dayandı, benden bu kadar martı.
Ezel ARICI BAŞ
Bir yanıt yazın